Niet springen, maar remmen.
Ik heb weleens gehoord: "Ik zou nóóit zomaar stoppen met een baan zonder dat er al iets anders klaarstaat." Alsof je uit een rijdende trein springt.
Voor mij voelt het anders. Niet als springen, maar als remmen.
Wanneer je lijf het al weet, maar je hoofd nog wil doorwerken
Er is altijd een moment waarop ik merk: hier klopt iets niet meer.
Niet meteen dramatisch. Het begint subtiel: ik word zwaarder wakker, heb minder zin om te starten, ik moet mezelf vaker overtuigen dat het "gewoon een drukke periode" is. De grap is: dat kan heel lang waar zijn. Druk, intens, veel op je bord, daar kan ik op draaien.
Maar ergens verschuift er iets.
Dan merk ik dat ik niet alleen moe ben, maar leeg. Dat ik mijn eigen antenne, mijn gevoel, mijn kompas, steeds vaker aan de kant schuif omdat "het nu eenmaal zo werkt" of "dit erbij hoort". En precies dáár gaat het schuren.
Ik ben een gevoelsmens. Dat is geen excuus, dat is mijn infrastructuur. Mijn gevoel is geen tegenpool van realisme, het is mijn instrument om realistisch te blijven.
Vertrouwen op mijn kompas is geen sprong in het donker
Van buitenaf lijkt stoppen met een baan vaak een grote, irrationele beslissing. "Maar je hebt toch zekerheid?" "Wacht eerst tot je iets anders hebt." "Je kunt toch proberen het vol te houden?"
Ik hoor die stemmen. Soms zitten ze ook gewoon in mijn eigen hoofd.
Maar als ik goed terugkijk op de momenten waarop ik écht naar mijn gevoel luisterde, juist bij grote beslissingen, hebben ze me nooit de afgrond in geduwd. Integendeel: ze hebben mij meestal richting situaties gebracht die beter klopten met wie ik ben, hoe ik wil werken en wat ik te brengen heb.
Dat wil niet zeggen dat het niet spannend is. Het is alleen niet hetzelfde als "blind vertrouwen op het universum".
Wat ik doe, is dit:
• Ik sta stil bij waar ik nu sta: hoe voel ik me, wat vraagt deze baan van mij, hoe vaak ga ik over mijn eigen grens?
• Ik kijk vooruit: niet in een tienjarenplan, maar in scenario's. Wat als ik doorga? Wat als ik stop? Wat heb ik dan minimaal nodig? Hoe lang kan ik overbruggen?
• Ik bepaal de spelregels: wat is mijn financiële ondergrens, hoeveel rust gun ik mezelf, welke afspraken maak ik met mijn partner/gezin?
• En dan maak ik een afspraak met mezelf: als het kompas zo duidelijk één kant op wijst én de spelregels helder zijn, dan ga ik die beslissing ook níet eindeloos uitstellen.
Dat is geen zomaar loslaten van controle. Dat is andere controle: niet alles dichttimmeren, maar het kader neerzetten waarbinnen ik durf te bewegen.
Gevoel én pragmatiek horen bij elkaar
Ik snap de mensen die zeggen: "Ik ben wat harder, wat realistischer. Eerst een nieuwe baan, dan pas weggaan." Dat is ook een valide route.
Alleen: realisme is niet per definitie hetzelfde als blijven zitten waar je zit. En gevoel is niet per definitie hetzelfde als impulsief zijn.
Ik gebruik mijn gevoel om te merken dat iets niet meer klopt. Ik gebruik mijn pragmatiek om dat gevoel te vertalen naar beslissingen die houdbaar zijn.
Dat betekent:
• niet blind doorrammen "omdat het nu eenmaal zo hoort"
• maar ook niet alles opzeggen zonder te kijken naar geld, gezin, gezondheid en herstel
Ik kijk naar mijn verleden als bewijs: wanneer ik eerder op mijn kompas vertrouwde, wat gebeurde er dan? Welke bewegingen hebben me uiteindelijk verder gebracht? Waar ben ik écht van opgeknapt — menselijk, professioneel, energiek?
Die terugblik geeft mij vertrouwen. Niet dat het altijd makkelijk wordt, maar dat ik mezelf onderweg niet verlies.
Loslaten is niet niks-doen
Controle loslaten klinkt soms als: je handen in de lucht gooien en maar zien waar je uitkomt.
Zo werkt het voor mij niet.
Controle loslaten betekent:
• niet alles willen plannen tot op de millimeter
• wél duidelijk zijn over je eigen grenzen, voorwaarden en wensen
• accepteren dat je het eindplaatje nog niet kent
• en tóch een stap zetten
Het is meer een gesprek met jezelf dan een sprong in het diepe:
"Als ik mezelf serieus neem, wat is dan nu de eerlijke keuze?"
"Wat wil ik straks tegen mezelf kunnen zeggen als ik terugkijk op deze periode?"
Dat zijn geen makkelijke vragen. Maar ze zijn eenvoudiger dan jarenlang in een baan blijven hangen waar je langzaam dooft.
En jij?
Misschien herken je iets hierin. Misschien zit je nu in een baan die "op papier goed is", maar van binnen steeds meer wringt.
Dan is dit geen oproep om morgen je baan op te zeggen. Wel een uitnodiging om eerlijk te kijken:
• Waar negeer jij al een tijdje je eigen kompas?
• Wat zou er gebeuren als je niet alleen naar zekerheid, maar ook naar kloppendheid kijkt?
• En welke spelregels heb jij nodig om een moedige keuze óók praktisch haalbaar te maken?
In mijn eigen pad — baanwissels, een carrièreswitch, stevige tegenslagen en die lange solo-fietstocht van 99%RIDE — heb ik keer op keer gezien hoeveel er verandert wanneer je dit soort vragen niet langer alleen in je hoofd uitvecht, maar ze hardop durft te onderzoeken.
Ik weet hoe het is om in zwaar weer te zitten en toch op dat innerlijke kompas terug te moeten vallen. Zie dit als een open deur en een luisterend oor — voor het moment dat je besluit stil te staan, te luisteren en serieus te nemen wat je kompas al een tijd probeert te vertellen. Plan een eerste gesprek via dirkspits.com/contact.
