Ik heb weleens gehoord: 'Ik zou nóóit zomaar stoppen met een baan zonder dat er al iets anders klaarstaat.' Alsof je uit een rijdende trein springt. Voor mij voelt het anders. Niet als springen, maar als remmen.

AI kan al veel: samenvatten, doorvragen, opties geven, plannen maken. Handig. Soms briljant. Maar als je vastzit, is het zelden omdat je geen plan hebt. En precies daar kan AI je favoriete verdoving versterken: zelfanalyse.

Mensen komen niet voor een methode. Ze zoeken lucht. Rust in hun hoofd, wat ademruimte. Iemand die luistert zonder oordeel en die helpt om weer een stap te zetten. Dit is hoe ik daarover denk.

Aan het eind van het jaar lijkt het alsof we allemaal hetzelfde script volgen. Terugkijken. Vooruit plannen. Nieuwe doelen. Maar als je heel eerlijk bent: waar sta jij nu, vandaag, op dit moment?