Ik werd relatief jong manager, en leerde het al doende. Jaren later, met meer zelfkennis, zou mijn aanpak heel anders zijn. Over de ijsberg van people pleasing; wat je ziet, wat daaronder zit, en hoe je dat zowel individueel als in teams weer bespreekbaar maakt.

Ze had eigenlijk niks te klagen. Goede functie, fijn team, salaris klopt. En toch voelde ze er niks meer bij. Over het verschil tussen een organisatie die draait en een mens die beweegt — en wat er gebeurt als je daar een ander perspectief op krijgt.

Ze deed alles om overeind te blijven — meer initiatief, meer regelen, meer ja zeggen. Tot ze leeg raakte. Dit verhaal gaat over hoe een Strengthscope-assessment liet zien waar haar energie écht vandaan kwam, en hoe ze de weg terugvond naar zichzelf.

Vanochtend zag ik een fietser tegemoet komen met één woord op zijn jersey: COMMIT. Zes letters. En precies waar het bij de meeste doelen op vastloopt — niet bij het beginnen, maar bij de toewijding daarna.

Elke ochtend maak ik ons bed op, een gewoonte die ik overnam van admiraal William H. McRaven. Deze week las ik er een interview over dopamine en wilskracht naast, en zag ineens waarom dat kleine ritueel eigenlijk werkt.

Naar Montenegro vliegen om een week door de bergen te fietsen — dat is een luxe. Maar wat je er vindt, hoef je er niet voor te boeken. Over bikepacken, vallen, en de kunst van niks optimaliseren.